Het begint zo.
“Je hoeft je niet druk te maken over mij”, zei ik tegen mijn moeder.
Ouders maken zich hun hele leven lang druk over hun kinderen. Gaat alles wel goed? En kinderen zijn hun hele leven bezig om ouders zich op hun gemak te laten voelen. “Ja alles gaat goed mam”.
Ook als het verschrikkelijk slecht gaat, overheerst vaak de drang om te zeggen dat alles goed gaat. Dit keer zei ik iets anders. Ik was eerlijker. Maar hield me nog steeds in. Want het blijft lastig.
Ik vertelde over de moeilijke momenten die ik soms ervaar maar ook dat ik me heel veel heb gerealiseerd afgelopen jaren en voel dat er een shift heeft plaatsgevonden.
Uiteindelijk zei mijn moeder: “Wow ik vind dat je echt goed bezig bent. Maar pas op dat je jezelf hierin niet verliest. Ik merk dat je hier behoorlijk mee bezig bent. Af en toe dingen loslaten. Wat geweest is is geweest. Want uiteindelijk brengt het je niets. Daar ben ik nu wel achter. We gaan samen eens een lekker wijntje drinken en dan praten we verder. Love you!!”
Zoals je kunt zien heb ik een hele lieve mooie moeder. Iemand die me altijd heeft gesteund en onvoorwaardelijke liefde gaf. Overigens geldt dit ook voor mijn vader!
Het antwoord wat ze hierboven gaf is wel grappig: “Pas op dat je jezelf hierin niet verliest”.
Terwijl dit juist een doel is. Mijn ‘zelf’ te verliezen. Af van het ego verhaal, dat nooit ophoudt, en nooit volledig bevredigd zal zijn. Misschien is dit ook wat zij bedoelde ermee. Ze is misschien bang dat de Twan die altijd zo kinderlijk genoot van het moment, nu veranderd in een verbitterd iemand die vast zit in het verleden en de toekomst. Misschien weet zij met al haar moederlijke wijsheid ook dat geluk, liefde, acceptatie, vergeving, schoonheid (hoe je het ook wilt noemen) altijd aanwezig en beschikbaar is binnen ons.
Met ‘jezelf verliezen’ bedoelde ze wellicht het verliezen van de flow, het geluk, het moment. Díe Twan. Die fijne man die alles kan. Die zijn maaltijden altijd bakt in één pan. Die chille plaatjes draait onder zijn DJ naam ‘Forever twenty-one’. Die vettere feesten organiseert dan menig man. De Twan die leuk rijmen kan.
Ik zal het haar nog eens vragen, tijdens dat wijntje, of ze die Twan bedoelt!!!
Als ik nog even verder mag typen (waarom niet?) over dat geluk, moment, bewustzijn, liefde, god, het universum (de galaxy?), zou je kunnen zeggen dat we er in essentie uit bestaan. Dat we er van zijn gemaakt. Maar hoe zit dit dan? Vraagt het brein. Hoe kan ik bestaan uit een moment? Uit een waarneming? Uit liefde?
Nou, het is grappig want het je kunt dit daadwerkelijk ervaren, zien, en op een diepere laag ook begrijpen. Er zijn allerlei trucjes en methodes die je erop kunnen wijzen. Een vriend van mij (Youri) heeft hier een heel boek over geschreven met een stuk of 60 methodes. Kun je hier kopen.
Maar hier de mijne: Wanneer ‘ik’ me richt op de pauzes tussen het denken, en de aandacht volledig hier en nu hou, zie ik telkens weer (overduidelijk) dat er niets meer ‘bij’ hoeft. Dat die ‘ik’ verdwijnt die iets nodig heeft of wilt. Dat dit het is. Alles. Direct en eerlijk.
Je kunt het snel zelf ervaring door nu, 1 keer, diep in te ademen en dan langzaam en ontspannen heel fijn en relaxed uit te ademen. Je ziet dan eigenlijk direct voor een kort moment alle zorgen van jezelf afglijden. Er is dan even helemaal niet meer.
En wanneer er ‘niets meer is’, kun je en wil je ook meteen nergens meer over oordelen. Alles is neutraal. Lelijk en mooi zijn hetzelfde. Chaos en eenvoud ook.
Er is dan even niets ‘mis’ meer.
Het bijzondere is, dat ik dit dus door middel van mijn eigen aandacht kan zien en ‘weten’.
Ik realiseer dit zelf keer op keer als ik het beoefen. Niet door stil te zitten en te focussen op m’n ademhaling in een meditatie, maar gewoon door te kijken. Waar ik dan ook ben. En wanneer ik daarin verblijf, voelt het als thuiskomen. Als een diepe rust die heel natuurlijk voelt. Alle spirituele guru’s zeggen dan ook: dit inzien is het bewustzijn zelf (dat van niemand is), dat naar zichzelf kijkt. Het universum kijkt naar zichzelf. Ervaart zichzelf. Emoties, gedachten, herinneringen. And that’s it…
Hoe fijn… — Maar dan…!!!!
Maar dan, stap je terug in je dagelijkse leven, en komen toch die concepten en oordelen weer. En dan met name die overtuigingen over ‘mijn leven’. Wat is er wel goed aan en wat niet –> het ego, die dan de helderheid van die enorme fijne realisatie van hierboven teniet doet! Damn!!
Nee zo is het niet. Die realisatie die staat. En die kun je nu juist mooi inzetten. Steeds vaker, en steeds beter. Je ziet jezelf elke dag weer opnieuw die gedachtepatronen opmerken, en ziet ook dat deze altijd komen en gaan. Nooit blijven. Soms blijven ze wel een paar dagen, weken, of zelfs maanden, maar uiteindelijke verdwijnen ze. Als je dit steeds vaker, en helderder ziet, dan komt er een punt dat ze je niet meer vastgrijpen. En de paradox is dat het enerzijds heel eenvoudig is (gewoon kijken, en inzien – iets wat echt iedereen kan) en tegelijkertijd heel moeilijk: volhouden en durven om het te blijven doen. Te blijven kijken. Dit vergt keiharde inzet, discipline, en moed. Waarom moed? Omdat ook de dood hier aanwezig is…
Want Twan houdt op.
Het verhaal is weg.
Of in elk geval veel minder aanwezig en belangrijk. Het is een heel klein onderdeel geworden van iets veel groters. Je bewustzijn. Je aandacht.
En als er al een doel is in dit leven, is het doel om op te houden met het proberen vasthouden aan doelen en resultaten. Aan het zoeken naar geluk. Dit is (zoals vele beschavingen al duizenden jaren weten, maar wij als moderne Westerse mens nog niet) de grootste paradox van ons bestaan. We denken dat we ons hele leven moeten zoeken en strijden om geluk te ervaren, om er vervolgens achter te komen dat geluk bestaat uit het loslaten van het willen van gelukkig worden. Zodra we het vasthouden aan geluk loslaten, blijft er een oneindig geluk over.
Dit geluk vindt het ego zo saai als wat. Sterker nog, het ego is er doodsbang voor. En terecht, want er blijft niets meer over van het ego. De ‘rush’ van het zoeken naar geluk is waar het ego uit bestaat.
Dankjewel voor het tot hier komen met lezen. Wie je ook bent. Deze tekst is ook maar een reeks woorden. Niets kan beschrijven waar ik het echt over heb natuurlijk. Het is alleen te zien door directe waarneming.
Ik ben dankbaar voor mijn worstelingen in het leven. Ze hebben me van de rand geduwd in een put waar antwoorden verborgen lagen.
Maak je niet druk mam! Ik ben er nog…
De Twan die goed denken kan. En die heel veel van je houdt…!!
